گابریل مارسل فیلسوف ْ ، موسیقی دان و نمایش نامه نویس معاصر فرانسوی است که میان آثار فلسفی و هنری او پیوند نزدیکی وجود دارد. یکی از موضوعات فلسفی مورد علاقه ی مارسل، خود و ارتباط آن با دیگری است. از نظر او، فرد در شرایط اجتماعی از وجود خود آگاه می شود. دیگران با تحسین یا نکوهش کنش فرد سبب می شوند تا فرد از خود آگاه شود. به بیانی، دیگری یک واسطه ی کمکی و موقتی است که از راه آن فرد می تواند تصویری معین، یک بت از خود بسازد. ارتباط فرد با دیگری یا می تواند ارتباطی حقیقی باشد که مارسل با عنوان رابطه «من-تو» یاد می کند؛ و یا ارتباطی باشد که رابطه ی حقیقی به سطح چیزوارگی یا «من-آن» فروکاسته شود. نمایش نامه های مارسل از آثار فلسفی او جدا نیست؛ در نمایش ها جوابی قطعی وجود ندارد بلکه راهی به سوی مخاطب گشوده می شو د تا بتواند پاسخی اصیل برای چالش دراماتیک طرح شده در نمایش را بیابد. نمایش نامه های مارسل راهی است برای فهم بهتر آثار فلسفی او؛ جایی که مخاطب به شکل عینی با مسائل انضمامی اندیشه ی او درگیر می شود. مسأله ی ارتباط انسان با دیگری در بسیاری از نمایش نامه های مارسل از جمله شیرفهم مطرح شده است. رابطه ی تنگاتنگ میان اندیشه ی فلسفی، ارتباط با دیگری، و مضمون نمایش نامه شیرفهم مورد نظراین مقاله است تا سخن مارسل به شکل عینی تجربه شود. از نظر او، هنگامی که انسان با دیگری ارتباطی غیراصیل دارد حاصلش چیزی جز سردرگمی نیست.